359 Online gebruikers
Vul een correcte gebruikersnaam en wachtwoord in.
Login Vergeten
Iraans-Nederlandse Moa (23): 'Ik leid nu een mooi leven, maar daar heb ik keihard voor moeten knokken'

Iraans-Nederlandse Moa (23): 'Ik leid nu een mooi leven, maar daar heb ik keihard voor moeten knokken'

'Soms staar ik voor me uit en denk ik: fuck, wat ben ik eenzaam'

Moa zag 23 jaar geleden het levenslicht in Teheran. Tijdens z’n geboorte werd zijn vader opgepakt en ook zijn moeder was haar vrijheid niet meer zeker. Ze besloot Moa’s geboorteland Iran te ontvluchten en belandde met hem in Nederland. Daar leden ze lang een dakloos bestaan, tot ze door het generaal pardon in 2007 toch een verblijfsvergunning kregen.

Valse start
Wanneer ik Moa tref in de bedrijfskantine van zijn werk, maakt hij een goedlachse, zelfverzekerde indruk. De geboren Iraniër is op z’n 23ste al toe aan zijn derde fulltimebaan. Hij werkte onder andere bij Mojo, waar hij concerten organiseerde voor wereldsterren en zijn grote idolen. Tegenwoordig is hij PR & communicatiemanager voor internationale muziekzender XITE. Op het eerste gezicht denken mensen vaak dat hij een succesvolle carrièretijger is, met een uitgebreid sociaal leven, voor wie het geluk is komen aanwaaien. Schijn bedriegt, Moa heeft keihard gevochten om te staan waar hij nu staat. Achter zijn glimlach gaat veel verborgen leed schuil.

Moa: 'In de 23 jaar dat ik leef ben ik al 37 keer verhuisd. De eerste keer was van Iran naar Nederland, mijn moeder ontvluchtte met mij het land toen ik 5 was. Het was te onveilig, ze dreigde opgepakt te worden nadat mijn vader al gevangen was genomen. Hij was militair piloot en dus in dienst van de regering. Tegen diezelfde overheid hadden mijn ouders gedemonstreerd. Op de dag dat m’n moeder mij aan het baren was, stormde de politie het ziekenhuis binnen en hebben ze mijn vader in de boeien geslagen. Toen ze dreigden mijn moeder op te pakken, was dat was voor haar het teken om weg te gaan, om mij een goede toekomst te kunnen geven.'

De keuze voor Nederland als toevluchtsoord was voor Moa's moeder willekeurig. Hun vlucht uit Iran verliep vrij gemakkelijk. De moeilijkheden begonnen pas toen ze voet op Hollandse bodem zetten. ‘We hadden geen idee waar we heen moesten toen we hier aankwamen, dus meldden we ons maar aan bij een opvangcentrum. De bureaucratische mallemolen waar we toen in terechtkwamen was heel heftig.’ De amper 5-jarige Moa werd meteen afgezonderd van zijn moeder, die het grootste gedeelte van de dag ondervraagd werd door medewerkers van de Immigratie en Naturalisatie Dienst. 

'Op mijn 5de werd ik al gescheiden van mijn moeder, en dat gewoon in Nederland'

Terwijl Moa zijn verhaal doet, komen er regelmatig collega’s de ruimte binnen, om een sigaretje te roken op het dakterras of een praatje te maken bij de espressomachine. Ondertussen gaat de muziek, die Moa wat zachter had gezet voor ons gesprek, weer een tandje luider. De jongen tegenover me is onverstoorbaar en vervolgt zijn verhaal. ‘We mochten het gebouw niet uit en slapen deden we apart. Ik bij de mannen, mijn moeder bij de vrouwen. Het enige contact dat we hadden, was tijdens het eten in een kantine-achtige omgeving. Dus dan ben je 5 jaar en word je al gescheiden van je moeder. En dat gewoon in Nederland. Om de tijd de doden, zat ik met andere jongeren in een soort crèche, waar ik van die strijkkraalkunstwerkjes maakte, om maar iets te doen te hebben.’

Tot drie keer toe moesten Moa en zijn moeder zich aanmelden bij een opvangcentrum en een verzoek indienen voor een verblijfsvergunning. Keer op keer werden die verzoeken afgewezen; men vond dat de twee zonder problemen terug konden naar Iran. De laatste keer dat hun verzoek werd afgewezen, zaten ze in een asielzoekerscentrum in de buurt van Zwolle. Teruggaan was voor hen geen optie. 

Vanaf dat moment waren ze dakloos en dat zouden ze maar liefst zeven jaar blijven. ‘Dat betekende gelukkig niet dat we op straat hoefden te leven, maar wel dat we geen vast dak boven ons hoofd hadden. We sliepen overal waar mensen ons onderdak wilden geven.'

Moa en zijn moeder hadden veel contact met mensen die actief waren binnen een kerkgemeenschap in een dorp zo’n 20 kilometer onder Zwolle. Zij vingen de twee op en zorgden steeds voor een slaapplek. De ene keer mochten ze in een klooster slapen, dan weer in een bejaardentehuis waar een kamer leegstond en midden in de winter konden ze gebruik maken van een camper, waar ze het met drie dekens over elkaar een beetje warm probeerden te krijgen.

'Nederlanders leven heel erg volgens een huisje-boompje-beestjeprincipe en begrepen niet zo goed in welke situatie ik me bevond. Iedere keer werd ik ergens weggetrokken en moest ik in een andere omgeving nieuwe vrienden maken. We bleven wel steeds in de buurt van dat dorpje, omdat die mensen ons hielpen, maar ik moest toch iedere keer opnieuw beginnen. Alle basisbehoeften, zoals voedsel en kleding, kregen we van de kerk. Het geld dat we hadden was ingezameld tijdens een collecte.’

Een nieuwe stap
In 2007 mochten mensen die voor april 2001 een asielaanvraag hadden ingediend en sinds die tijd ononderbroken in Nederland waren geweest alsnog blijven. Moa en zijn moeder hadden zich ruim voor die tijd als asielzoeker aangemeld en konden zodoende gebruik maken van het generaal pardon. Op het moment dat ze het nieuws kregen, verbleven ze bij een bekende in Zwolle. Zodoende schreven ze zich in die gemeente in en kregen ze een paar maanden later een woning toegewezen in de Overijsselse hoofdstad. Daar, in hun nieuwe huis in Zwolle werden de volgende grote stappen gezet.

'Toen ik uit de kast kwam, werd ik door mijn moeder een tijd compleet genegeerd'

‘Mijn moeder heeft 30 jaar een islamitische opvoeding gehad en heeft het grootste gedeelte van haar leven in die cultuur doorgebracht. Dat was een behoorlijk obstakel tijdens mijn coming-out. In groep 3 van de basisschool wist ik eigenlijk al dat ik homo ben. Ik herinner me dat ik maar met één jongetje wilde spelen en alleen maar bij hem wilde zijn. Natuurlijk denk je dan nog niet na over gender of seksualiteit, maar ik merkte ook later in de puberteit dat ik helemaal op mannen gericht was en geen interesse had in vrouwen. In Nederland kreeg mijn moeder pas een beetje te maken met homoseksualiteit. Als er in Goede tijden, slechte tijden of Onderweg naar morgen twee mannen of twee vrouwen in beeld waren die affectie voor elkaar toonden, dan werd er meteen weggezapt. "Gatverdamme wat vies’, riep ze dan. Dat maakte het voor mij heel moeilijk om uit de kast te komen. Vrienden en mijn omgeving boeiden me niet, maar ik was bang dat mijn moeder me op straat zou zetten. Dat is misschien egoïstisch gedacht, maar daar was ik op dat moment nog niet aan toe.'

'Toen ik het haar vertelde was ik 16. Ze nam het eerst niet serieus en zei dat het een fase was, maar later heb ik haar nog eens verteld dat ik 100 procent zeker weten homo ben. Zij had een droombeeld voor ogen voor me: een lieve vrouw, een succesvolle baan en kinderen in een mooi huis, ergens in Amsterdam. Toen ik zei dat het droombeeld zou bestaan uit dezelfde goeie baan, datzelfde huis en misschien zelfs diezelfde kinderen, maar dan met een man in plaats van een vrouw, veranderde haar houding. Ze begon me compleet te negeren. Ze dekte de ontbijttafel, maakte mijn avondeten klaar, maar zei geen woord tegen me en maakte geen oogcontact.’ Moa hield dit een paar weken vol tot hij tegen haar losbarstte. ‘Als jij me niet accepteert zoals ik ben, ben ik er klaar mee en ga ik het huis uit.’ Zijn moeder beloofde een poging te doen om het te accepteren, maar Moa’s eerste vriendje zorgde pas echt voor een grote ommekeer in haar houding. ’Ze zag toen dat het echte liefde was en dat ik als persoon nog steeds dezelfde was.’

Selfmade man
Ondanks de valse start lukt het Moa om cum laude zijn vwo-diploma te halen. Hij wilde weg uit de boerse biblebelt waar hij opgroeide en schreef zich in eerste instantie in aan de Rijksuniversiteit in Groningen. Zijn hart ligt echter niet in Groningen, maar in Amsterdam. Moa wil de muziek in, daarin komt voor hem alles samen. Alle opleidingen van de Universiteit van Amsterdam en de Vrije Universiteit worden tegen elkaar afgewogen en weggestreept. Een week voor de deadline schrijft hij zich in voor de studie Media en Cultuur aan de UvA.

'Soms lijkt iedereen in de gayscene een mening over me te hebben'

Als 16-jarige jongen mocht hij zich nog niet in het Amsterdamse nachtleven storten, dus ging hij naar de meetings van Jong&Out om met anderen in contact te komen. Bij een van de eerste meetings leerde hij Paul kennen. ’Hij was toen ook 16 en heel erg verlegen. Als we in de trein zaten, dan stuurde hij me een app dat ik een lekker luchtje op had, terwijl hij gewoon tegenover me zat. Hij durfde niks, zat nog in de kast en hij zat zo erg met zichzelf in de knoei dat ik mijn best deed hem te helpen. Nu zijn we 8 jaar verder en kom ik hem nog regelmatig tegen. Paul is helemaal uit zijn schulp gekropen en opgebloeid. Hij kleedt zich artistiek en treedt zelfs op, dat is supertof om te zien. Ik merkte dat ik het belangrijk vond om anderen te helpen en ging vrijwilligerswerk doen bij Milkshake, hielp bij de productie van Amsterdam Pride en ging werken bij het Homomonument.’

Op den duur begint Moa de nadelen van zijn idealistische werk in de Amsterdamse gayscene te merken. Hij wordt onbedoeld een bekend gezicht in de homowereld en merkt dat iedereen in de scene wel een mening over hem heeft. De ene heeft een positieve ervaring, de ander heeft een minder fijne associatie met de naam Moa en dat wordt dan heel erg uitvergroot. ‘Wij homo’s zijn er erg goed in om dingen groter te maken dan ze in werkelijkheid zijn. Als je bijna 7 jaar bezig bent met homo-emancipatie, dan wordt dat je wereld. In de gayscene denkt iedereen te weten wie je bent, terwijl ik alleen maar dacht: als jullie eens wisten waar ik vandaan kwam en wat mijn achtergrond is.’

Amper 19 jaar oud en teleurgesteld in de liefde nadat een relatie van 3 jaar op de klippen loopt, besluit Moa een andere droom te verwezenlijken. Hij pakt zijn biezen en vertrekt naar de Verenigde Staten. San Francisco was z’n eerste thuisbasis, waar hij zich veiliger voelt dan in Amsterdam en gewoon Moa kan zijn, zonder dat er allerlei vooroordelen aan hem kleven. Het was zijn intentie om nooit meer terug te gaan naar Nederland. Het lot besliste anders. Zijn moeder wordt ziek en blijkt een auto-immuunziekte te hebben. Organen vallen uit en haar lichaam ziet zichzelf als een vijand, haar keel, lever en longen raken ontstoken en haar galblaas wordt verwijderd. Moa maakte zich zorgen om zijn moeder en zou het zichzelf nooit vergeven als haar wat overkwam, terwijl hij in New York zat. Hij komt terug naar Nederland, met de gedachte ooit weer terug te keren naar zijn droomland.

Uiterlijke schijn
Er is een Moa voor en na Amerika. Aan de andere kant van de wereld heeft hij geleerd om echt op eigen benen te staan en in z’n eentje een nieuw leven op te bouwen. Daar leert hij ook zijn belangrijkste levensles, namelijk dat je alleen spijt kunt hebben van de dingen die je niet hebt gedaan. ‘Wees niet bang om ergens ja op te zeggen, met iemand af te spreken of om naar een feestje te gaan. Op die manier leer je dingen en doe je ervaringen op. Als je midden in de nacht ergens op straat staat na het stappen en niet meer weet hoe je thuis moet komen, dan is dat op dat moment niet leuk. Maar van die tegenslagen leer je.’

Een ander groot thema in Moa's leven is de angst voor afwijzing. Vooral privé vindt Moa het moeilijk om nul op rekest te krijgen. ‘Als mensen mij op straat zien lopen, kan ik me voorstellen dat ik soms een intimiderende uitstraling heb. Ook als ze mijn Instagram bekijken, denken velen waarschijnlijk dat ik het perfecte leven leid, maar men weet niet dat ik daar keihard voor heb moeten knokken. Natuurlijk ben ik er trots op dat ik op mijn 23ste al manager ben bij een internationale muziekzender, maar mensen zien eigenlijk alleen die buitenkant en velen denken dat het me met de paplepel is ingegoten.’

'Ik hoop dat mensen van mijn verhaal leren om niet altijd op de eerste indruk af te gaan'

Schijnbaar onaangedaan vertelt Moa zijn verhaal, maar hij geeft toe dat hij het soms ook niet makkelijk heeft. ‘Er zijn van die momenten dat ik op zaterdag uit ben geweest en daar allerlei semi-bekenden ben tegengekomen, maar dan stap je om 05.00 uur alleen op je fiets om de zondag erna voor je uit te staren en te denken: fuck, wat ben ik eenzaam. Natuurlijk heb ik een paar goede vrienden, maar daartegenover staan honderden vage bekenden die zeggen vriend van je te zijn. Ik ben de afgelopen 23 jaar vaak alleen geweest, of alleen met mijn moeder. Heel vaak vierde ik kerst of de jaarwisseling in m'n eentje. Niet omdat ik geen vrienden had, maar de feestdagen zijn echt familiefeesten. Mijn vrienden gingen naar familie, mijn moeder moest, omdat ze in de zorg werkt, werken en ik zat dan in m'n uppie thuis.

Terwijl hij een slok neemt van z’n latte macchiato, zegt Moa op indringende toon dat hij het meest behoefte heeft aan mensen die hem benaderen zonder vooroordelen, als een open boek. ‘Mijn verhaal is hopelijk een goede les voor mensen om te vertrouwen op hun eigen ideeën en bevindingen en niet af te gaan op roddels of iemands social-mediakanalen. Schuif die oppervlakkigheid opzij en kom er zelf achter of iemand leuk is of niet. Instagram definieert echt niet wie je als persoon bent. Ga niet altijd op je eerste indruk af, je weet niet wat voor verhaal er achter iemand schuilgaat.’ 

The land of hope
Over tien jaar woont Moa naar eigen zeggen hopelijk niet meer in Nederland, maar in New York. Daar wil hij werken in de PR of als artiestenmanagemer. Hij koestert zelfs de hoop een eigen platenmaatschappij op te richten. 'Als het aan mij ligt, heb ik tegen die tijd een goeie baan en een leuke vriend. Wie weet komt dan zelfs de eerste kleine Moa in mijn leven. Ik kan natuurlijk 40 jaar lang hetzelfde blijven doen, maar ik ben ambitieus en wil mezelf constant blijven vernieuwen en dingen ontdekken. Of dat nu is door te reizen of in New York te gaan wonen, dat zien we dan wel.'

Tekst: Rik Alexander / Beeld: Jauke de Boer

  Whatsapp
12 november 2017, 15:00
359 Online gebruikers
Vul een correcte gebruikersnaam en wachtwoord in.
Login Vergeten
Nog geen lid? Meld je gratis aan en ontmoet direct duizenden andere gebruikers.
Volg Gay.eu op
Facebook / Twitter

deze functie is alleen voor Members
Go Premium Ok