56 Online gebruikers
Vul een correcte gebruikersnaam en wachtwoord in.
Login Vergeten
Pim | Rust

Pim | Rust

'Vroeger gingen we nog even "offline" om aan het echte leven deel te nemen'

Als klein kind kon ik me uren vervelen. Dan staarde ik maar wat voor me uit en verdwaalde ik in mijn gedachten. Ook als tiener kon ik het hele middagen uithouden op de bank met als enige gezelschap MTV, Oprah Winfrey, een fles cola en een zak chips.

Nu kan ik me niet meer herinneren wanneer ik me voor het laatst verveeld heb. Ik vul mijn dagen met werk, vrienden, werk en nog eens werk. Ik mag zeker niet klagen hoor. Ik heb een fantastische baan, schrijf daarnaast twee maandelijkse columns – waarvan je er één nu aan het lezen bent – verzorg het management van een megagetalenteerde jonge dj, doe vrijwilligerswerk, presenteer zo nu en dan een tv-item en heb een rijk sociaal leven met de beste vrienden die ik me maar kan wensen.

En dan zijn er nog de social media. Kun jij je nog herinneren dat we vroeger ‘be right back’ zeiden wanneer we even offline gingen op MSN om aan het ‘echte leven’ te participeren? Dat zeggen we nu niet meer. Waarom? We gaan nooit meer weg om deel te nemen aan het ‘echte leven’. Online is inmiddels vervlochten met ons leven. We zitten erin vast. Maar ook hier hoor je me niet over klagen. Sterker nog, ik heb er mijn beroep van gemaakt. Het zijn allemaal stuk voor stuk mijn eigen keuzes. En ze geven me nog altijd veel energie en levensvreugde. Maar het is soms wel veel, moet ik je eerlijk bekennen. En wanneer is veel té veel? En hoe merk je het wanneer te veel écht te veel is?

Om mij heen vallen geregeld mensen om. Vrienden, collega’s. De burn-out lijkt met gehaaide verrassingsaanvallen steeds meer slachtoffers te eisen. Het ene moment lijkt er niets aan de hand, maar wanneer je het probleem in de smiezen hebt, is het al te laat. Het maakt me bang. En ik begin me soms af te vragen waar ik het allemaal voor doe. Doe ik het nog wel voor mezelf, of is het soms meer de drang om me te bewijzen? En voor wie, mijn ouders? Is het compensatiegedrag voor alle ellende die ik ze als puber heb bezorgd toen ik niet lekker in mijn vel zat en worstelde met mijn geaardheid? Want als dat zo is, vraag ik me af of ik wel goed bezig ben. Soms druk ik mijn moeders telefoontjes door tijdgebrek wel zes keer weg om haar vervolgens pas na drie dagen weer eens terug te bellen.

'Wanneer ik terugkom van mijn balkon, is Monic Hendrickx al een drugsdeal aan het sluiten met het kartel'

Mijn vrienden zeiden laatst lacherig dat ik mijn WhatsApp-status weleens mocht veranderen in ‘Pas op: reageert pas na minimaal twee werkdagen’. Ik kon er wel om lachen, maar het heeft me ook aan het denken gezet. Wordt het niet eens tijd om het wat rustiger aan te doen? Wat meer ruimte creëren? Leven in het hier en nu. Te beginnen met wat hoognodige tijd voor mezelf. Want wat verlang ik eigenlijk naar een avondje bankhangen. Een avondje helemaal niets. Ik vraag me af of ik dat überhaupt nog wel kan.

Onlangs besloot ik de proef op de som te nemen. Zondag zou ik mijn favoriete tv-serie Penoza eens niet in alle drukte aan me voorbij laten gaan om hem vervolgens anderhalve week later via Uitzending Gemist tijdens het koken en beantwoorden van mailtjes terug te kijken.

De zondag brak aan. ‘Vanavond is mijn avond’, spreek ik mezelf streng toe. En er is niets of niemand die daar verandering in gaat brengen. Met een trots gevoel zet ik de tv aan. Maar eerst nog even snel een sigaretje, want in tijden van stress sluipt die nare gewoonte er altijd weer in. Terwijl ik gehaast haaltjes neem van de sigaret, ga ik mijn Instagram-tijdlijn af en beantwoord ik wat ongelezen appjes van de week ervoor. Wanneer ik terugkom van mijn balkon, is Monic Hendrickx al een drugsdeal aan het sluiten met het kartel. Uitgeput plof ik neer op de bank. Net wanneer mijn kat haar kans schoon ziet en bij me op schoot wil kruipen, zie ik vanuit mijn ooghoek het scherm van mijn telefoon opgloeien. Een seconde twijfel ik, maar vervolgens zwicht ik toch. Volgende week is er weer een nieuwe aflevering van Penoza. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. En nu door…

Pim Nugteren (1987) woont in Amsterdam en werkt als social media manager bij een groot theater. Zijn avonturen zijn ook te volgen via www.pimnugteren.com.

Foto: Monseigneur Madhatter

  Whatsapp
11 oktober 2017, 11:00
56 Online gebruikers
Vul een correcte gebruikersnaam en wachtwoord in.
Login Vergeten
Nog geen lid? Meld je gratis aan en ontmoet direct duizenden andere gebruikers.
Volg Gay.eu op
Facebook / Twitter

deze functie is alleen voor Members
Go Premium Ok